Feeds:
Berichten
Reacties

Gewoonweg bedankt…

Dat het leven veel te snel aan ons voorbijvliegt, dat toont zich ook nu weer.
Veel sneller dan ik had verwacht heeft Yosca’s pensioen zich aangekondigd.
Het afgelopen jaar merkten we dat mijn Golden Girl snel vermoeid raakte, eerst vooral tijdens daguitstapjes met de kinderen, maar later ook tijdens korte winkelbezoekjes.
Toen Tinne (van Hachiko) eind mei op nazorg kwam, werd dit besproken. Alsook mijn gevoelens en twijfels over een opvolger. Dankzij de zwangerschappen zijn mijn epilepsieaanvallen immers ferm verminderd en ik wilde geen epilepsiehond inpikken van iemand die hem harder nodig heeft.
Nog geen week later kreeg ik een telefoontje van Tinne: ze hadden op de vergadering over onze situatie gesproken… en ze hadden eigenlijk een ideale opvolger voor mij.
Ik was eerst helemaal overrompeld door het nieuws, zelfs een beetje in paniek. Wat betekende dit voor Yosca en mij? Opeens kwam haar pensioen erg dichtbij.
Toch werd ook mijn nieuwsgierigheid geprikkeld. Wat voor opvolger zouden ze voor me hebben? Hoe heet die? Wat voor ras zou het zijn? Een reu of een teef? Wat voor karaktertje zou het zijn?

Begin juni, de dag na onze vakantie in Center Parcs, trokken we met ons ganse gezin… en moeke met haar hondje Tinkeltje naar het Hachiko-centrum. We maakten kennis met een rustig Golden retriever teefje: Oemie. Een echt specialeke met haar ene zwarte pootje. Het klikte gelukkig meteen tussen ons.
In de weken nadien kwam Oemie ook eens kennismaken met haar nieuwe thuis. Yosca begroette de nieuwkomer met kort gegrom, maar accepteerde al snel haar aanwezigheid. Oemie leek eerst wat overrompeld door de drukte van onze jongens, maar al bij het tweede huisbezoek voelde ze zich thuis bij ons. Ze paradeerde rond in huis: staart trots omhoog, oren naar boven en een speeltje in haar muil (die ze zich allemaal trouwens al heeft toegeëigend).

In juli vertrokken Yosca en ik dus zes zaterdagen op rij naar Merelbeke, voor mijn stage met Oemie. Iedere week groeide onze band en al snel werd ik helemaal verzot op die maffe Modderpoot. Toch voelde ik ook wat schuldgevoelens toen Yosca wat stress leek te ondervinden. Ze kreeg een lichte hot-spot op haar dij en werd nog aanhankelijker dan ze al was. Gelukkig paste ze zich snel aan de nieuwe gezinssituatie aan. Er is immers genoeg aandacht en liefde in ons gezin voor beide honden.
De band tussen Yosca en mij is uniek en onbreekbaar. Het is met woorden moeilijk te omschrijven hoeveel ze voor mij betekend en wat ze allemaal voor me gedaan heeft. Nu is het de beurt aan mij om haar te verwennen en zorg voor haar te dragen op haar oudere dag.
Bedankt Yosca… voor alles. En geen zorgen mijn Golden Girl, ik zal er tot het einde voor je zijn…
Bedankt Oemie… voor je levendige aanwezigheid en je zotte kuurtjes, je bent nu al niet meer te missen. Ik hoop dat je een evenwaardige opvolgster mag worden…

Advertenties

Golden oldie…

Zoveel gebeurd, zoveel neer te schrijven… Nu nog weten waar ergens te beginnen. 🙂

Yosca ligt rustig aan m’n voeten te slapen. Ik neem het haar absoluut niet kwalijk, want de momenten van volledige rust zijn bij ons schaars geworden.
Ons huis buist altijd van het leven en de activiteit.

Het is ondertussen alweer bijna een jaar geleden dat ons gezin uitgebreid werd met een tweede zoontje: Tymo.
Het ukje kwam na 37 weken zwangerschap ter wereld, woog amper 2.430 kg en was 45.5 cm groot (of eerder klein).
De eerste maanden liepen we van de ene kinderarts naar de andere, want Tymo huilde heel veel, had moeite om zijn temperatuur op peil te houden en kwam erg slecht bij in gewicht. Uiteindelijk werd een ziekenhuisopname zelfs noodzakelijk. Hij kampte met meerdere problemen: ernstige reflux (die een slokdarmontsteking veroorzaakt had) en een koemelkallergie (waardoor hij de opgenomen voedingsstoffen niet kon vewerken).
Maar onze Tymo is een echt vechtertje, met een gezonde dosis pit en doorzettingsvermogen in zijn kleine lijfje. Hij weet goed wat hij wil en vooral wat hij niet wil.
Samen met zijn broer Tanay loopt (ja, dat lezen jullie goed) hij heel wat kilometertjes af op een dag. Geen idee waar die jongens hun energie vandaan blijven halen, de Duracell-konijntjes zijn er niets tegen.
Van Yosca kan ik dat echter niet meer zeggen. Voor haar mag het allemaal wel een beetje rustiger aan: lekker luieren in de zon, kortere wandelingen, knuffelsessies.
Wat haar gezondheid betreft is alles gelukkig nog pico bello, op wat slijtage aan haar rug na.
Ze doet haar meldwerk nog altijd prima, ook al heb ik heel wat minder aanvallen tegenwoordig. Ze geeft me nog steeds een veilig en geruststellend gevoel. Mijn golden oldie! Net zo min te missen in ons gezin als onze jongens…

Eindelijk nog eens overschot van tijd om hier een blogpost te plaatsen.
Eergisteren kwamen Anand & ik op controle in het U.Z. Gasthuisberg. Nadat er een monitoring en een echo gemaakt werden, werd ons meegedeeld dat ons ukje bijna zonder vruchtwater zit en dat een opname noodzakelijk werd. Eventjes heerste er bij mij lichte paniek: komt alles wel goed? Wat met Tanay & Yosca? Wat gedaan met Tanay’s verjaardagsfeestje komende zondag? En wat met alle dingen die nog in orde gebracht moesten worden voor de geboorte?
Gelukkig bestaat er voor ieder probleem een oplossing. En het allerbelangrijkste is dat we eind volgende week met een gezond kindje huiswaarts kunnen keren.

Yosca reageerde op deze zwangerschap veel geruster. Misschien door haar leeftijd, misschien omdat het zo goed gaat met mijn aanvallen, misschien omdat ze nu wel weet wat er gaat komen.
Zij en Tanay zijn onafscheidelijk geworden, en ik hoop dat onze kleinste spruit ook nog lang genoeg kan genieten van haar vriendschap.

Buiten de komst van onze tweede spruit, staat er nog een grote verandering voor de deur.
Aangezien ons appartement te klein geworden is voor een baby, een oudere hond en een snel opgroeiende peuter, hebben we besloten om te gaan verhuizen naar een gelijkvloerse woning met drie slaapkamers en een ruime tuin. Het is eveneens een tijdelijke oplossing (voor enkele jaren), tot ons eigen huisje gebouwd is.
Ik ben zo blij dat Yosca dit ook nog mag meemaken: lekker luieren in de tuin en genieten van haar oude dagen. 😉

BT6A8913    BT6A8863zw  BT6A8894    2016-05-09 (Tanay & Yosca)    BT6A8879sep

Ondertussen liggen de Special Olympics World Summer Games in Los Angeles, en de bijhorende media-aandacht, alweer enkele maanden achter ons.
Iedereen kijkt er met gemengde gevoelens op terug, al overheerst het positieve gelukkig wel. Zo ontzettend jammer dat mijn baasjes epilepsie haar, na enkele dagen in Hermosa Beach, al in het ziekenhuis deed belanden. Ik had zo graag naast haar gestaan op dat podium wanneer ze een medaille won…
Maar ze is wel enorm trots op mij dat ik haar zware aanvallen netjes op voorhand aangaf, ondanks de duidelijke vermoeidheid die ook mij trof, waardoor de begeleidende huisdokter op tijd kon ingrijpen. Toch bemerk ik nu en dan ook wat duidelijke bezorgdheid bij haar. Zij merkt natuurlijk ook dat ik al een dagje ouder wordt, sneller moe ben en een zeldzame keer eens een opkomende kleine aanval niet opmerk. Ik zie haar duidelijk wikken en wegen over wanneer het juiste moment aangekomen is voor mijn pensioen, maar voorlopig is dat nog niet van toepassing.
Op zondag 6 september waren we immers alweer paraat voor een demonstratie tijdens “Dag van de Hond” in Leopoldsburg en dat verliep prima.

Ons team
Yosca in L.A.
Onze bagage-bewaakster
IMG_0660
IMG_0686

Mijn speelkameraadje Tanay is ondertussen al een heuse peuter geworden, met de bijhorende streken: haren trekken, staart trappen… Gelukkig kan ik aardig wat verdragen. 😉
Mijn baasjes leren hem dat hij lief met mij moet omgaan en betrekken hem zoveel mogelijk in mijn verzorging: eten geven, borstelen, wandelen… Ach, het is soms een echte kwajongen, maar ik hou ontzettend veel van hem. ❤

IMG_20150906_133459
IMG_0797

Druk, druk, druk… Beter kan ik het leven van mij en mijn baasjes niet omschrijven.
Al is dat natuurlijk geen excuus om af en toe eens een kort berichtje of enkele foto’s op onze blog te plaatsen. Hopelijk kunnen we het met dit blogberichtje weer helemaal goed maken. 😉

Mijn speelkameraadje Tanay is ondertussen bijna tien maanden in ons leven. Ik ben al helemaal gehecht aan dat kleine hummeltje, net als iedereen die hem kent trouwens. Hij is dan ook een echt hartendiefje, maar soms ook een grote deugniet. De jongste tijd hebben mijn baasjes ogen op hun rug nodig om hem goed in de gaten te kunnen houden. En dan komen mijn extra paar ogen goed van pas. Als hun bengel weer eens het tafellaken wil wegtrekken of het tv-kastje in zijn pollekes heeft weten te bemachtigen, dan kijk ik baasje eens indringend aan en dan weet zij dat er iets aan de hand is. Ook dat behoort nu tot mijn takenpakket van assistentiehond. Tja, je moet tegenwoordig flexibel zijn, hè. 🙂

Ik heb trouwens nog groot nieuws te vertellen: van 24 juli tot 2 augustus 2015 mogen allebei mijn baasjes ons kleine Belgenlandje vertegenwoordigen op de Special Olympics World Summer Games in Los Angeles. Yes yes, we’re going tot the United States of America. Er mogen vier Belgische ruiters meedoen aan deze Wereldspelen… en twee daarvan zijn Ramona & Anand. Ik ben zo trots op hen en voel me vereerd dat ik heel de tijd aan hun zijde mag gaan staan.
Tanay gaat natuurlijk ook mee, samen met Marijke (mama van Ramona), Kanta (zus van Anand), Wim & Carine (ouders van Anand). Zij verblijven echter in een ander hotel/appartement, terwijl ik mee mag naar het atletendorp. 😉
Ja ja, zelfs op mijn beginnende oude dag mag ik nog spannende en toffe avonturen beleven, samen met mijn baasjes.
18-03-2015 (genieten van het zonnetje)     DIGITAL CAMERA

Yosca & Tanay

O jeetje, wat is het weer lang geleden sinds ik hier voor het laatst een blogbericht gepost heb.
Foei foei, Ramona!

Maar jullie vergeven het me wel, hè. Als kersverse mama moest ik immers nog helemaal wennen aan het nieuwe levensritme binnen ons gezin.
Voor de volgers die nog niet op de hoogte zijn: op 19 juni 2014 om 21u30 mochten Anand & ik ons zoontje Tanay in ons gezin verwelkomen. Hij was 52 cm lang op het meetlatje en woog 3.290 kg in zijn bloot gatje. 🙂

Ook Yosca is blij met haar speelkameraadje. Ze is absoluut niet jaloers op hem, eerder beschermend (zonder hierin te overdrijven).
En hoewel Tanay’s behoeften steeds voorrang krijgen, proberen we Yosca toch ook iedere dag eens te verwennen met aandacht voor haar alleen: zotte spelletjes spelen, knuffelsessies, wandelingetjes…

Van Pol      Van Pol

Op logement…

De afgelopen week hing er een vreemd sfeertje bij ons thuis: een mengeling van blijdschap, spanning en ongeduld.
En dat heeft allemaal te maken met het feit dat mijn baasjes morgenvroeg met z’n tweetjes naar het ziekenhuis vertrekken, maar met z’n drietjes zullen terugkeren. Ja ja, het is eindelijk zover: nog eventjes en dan kan ik kennismaken met mijn nieuwste speelkameraadje. 😉

Van die vriendelijke dokter in het ziekenhuis mocht ik ook bij de bevalling aanwezig zijn, maar baasje vond dat niet zo’n goed idee. Ze is immers bang dat ze die dag niet de nodige aandacht aan mij kan schenken (wat ze niet eerlijk vind) of dat ik haar pijn zal associëren met de baby.
Daarom ben ik sinds vanmorgen op logement bij Marijke, de mama van baasje. Zij zal mij de komende dagen verzorgen, vertroetelen en meenemen op bezoek bij mijn baasjes.
Ik zag aan baasjes gezicht dat ze het erg moeilijk had om me achter te laten, al weet ze dat ik niets te kort zal komen. We zijn ook zo onafscheidelijk, hè. Gelukkig zullen we donderdag al met elkaar herenigd worden.

Ondertussen zal ik volop genieten van de hereniging met mijn oude vriendjes en de vele verwennerijen, zodat ik volledig opgeladen naar mijn gezin kan terugkeren begin volgende week. 😉