Feeds:
Berichten
Reacties

Golden oldie…

Zoveel gebeurd, zoveel neer te schrijven… Nu nog weten waar ergens te beginnen. 🙂

Yosca ligt rustig aan m’n voeten te slapen. Ik neem het haar absoluut niet kwalijk, want de momenten van volledige rust zijn bij ons schaars geworden.
Ons huis buist altijd van het leven en de activiteit.

Het is ondertussen alweer bijna een jaar geleden dat ons gezin uitgebreid werd met een tweede zoontje: Tymo.
Het ukje kwam na 37 weken zwangerschap ter wereld, woog amper 2.430 kg en was 45.5 cm groot (of eerder klein).
De eerste maanden liepen we van de ene kinderarts naar de andere, want Tymo huilde heel veel, had moeite om zijn temperatuur op peil te houden en kwam erg slecht bij in gewicht. Uiteindelijk werd een ziekenhuisopname zelfs noodzakelijk. Hij kampte met meerdere problemen: ernstige reflux (die een slokdarmontsteking veroorzaakt had) en een koemelkallergie (waardoor hij de opgenomen voedingsstoffen niet kon vewerken).
Maar onze Tymo is een echt vechtertje, met een gezonde dosis pit en doorzettingsvermogen in zijn kleine lijfje. Hij weet goed wat hij wil en vooral wat hij niet wil.
Samen met zijn broer Tanay loopt (ja, dat lezen jullie goed) hij heel wat kilometertjes af op een dag. Geen idee waar die jongens hun energie vandaan blijven halen, de Duracell-konijntjes zijn er niets tegen.
Van Yosca kan ik dat echter niet meer zeggen. Voor haar mag het allemaal wel een beetje rustiger aan: lekker luieren in de zon, kortere wandelingen, knuffelsessies.
Wat haar gezondheid betreft is alles gelukkig nog pico bello, op wat slijtage aan haar rug na.
Ze doet haar meldwerk nog altijd prima, ook al heb ik heel wat minder aanvallen tegenwoordig. Ze geeft me nog steeds een veilig en geruststellend gevoel. Mijn golden oldie! Net zo min te missen in ons gezin als onze jongens…

Eindelijk nog eens overschot van tijd om hier een blogpost te plaatsen.
Eergisteren kwamen Anand & ik op controle in het U.Z. Gasthuisberg. Nadat er een monitoring en een echo gemaakt werden, werd ons meegedeeld dat ons ukje bijna zonder vruchtwater zit en dat een opname noodzakelijk werd. Eventjes heerste er bij mij lichte paniek: komt alles wel goed? Wat met Tanay & Yosca? Wat gedaan met Tanay’s verjaardagsfeestje komende zondag? En wat met alle dingen die nog in orde gebracht moesten worden voor de geboorte?
Gelukkig bestaat er voor ieder probleem een oplossing. En het allerbelangrijkste is dat we eind volgende week met een gezond kindje huiswaarts kunnen keren.

Yosca reageerde op deze zwangerschap veel geruster. Misschien door haar leeftijd, misschien omdat het zo goed gaat met mijn aanvallen, misschien omdat ze nu wel weet wat er gaat komen.
Zij en Tanay zijn onafscheidelijk geworden, en ik hoop dat onze kleinste spruit ook nog lang genoeg kan genieten van haar vriendschap.

Buiten de komst van onze tweede spruit, staat er nog een grote verandering voor de deur.
Aangezien ons appartement te klein geworden is voor een baby, een oudere hond en een snel opgroeiende peuter, hebben we besloten om te gaan verhuizen naar een gelijkvloerse woning met drie slaapkamers en een ruime tuin. Het is eveneens een tijdelijke oplossing (voor enkele jaren), tot ons eigen huisje gebouwd is.
Ik ben zo blij dat Yosca dit ook nog mag meemaken: lekker luieren in de tuin en genieten van haar oude dagen. 😉

BT6A8913    BT6A8863zw  BT6A8894    2016-05-09 (Tanay & Yosca)    BT6A8879sep

Ondertussen liggen de Special Olympics World Summer Games in Los Angeles, en de bijhorende media-aandacht, alweer enkele maanden achter ons.
Iedereen kijkt er met gemengde gevoelens op terug, al overheerst het positieve gelukkig wel. Zo ontzettend jammer dat mijn baasjes epilepsie haar, na enkele dagen in Hermosa Beach, al in het ziekenhuis deed belanden. Ik had zo graag naast haar gestaan op dat podium wanneer ze een medaille won…
Maar ze is wel enorm trots op mij dat ik haar zware aanvallen netjes op voorhand aangaf, ondanks de duidelijke vermoeidheid die ook mij trof, waardoor de begeleidende huisdokter op tijd kon ingrijpen. Toch bemerk ik nu en dan ook wat duidelijke bezorgdheid bij haar. Zij merkt natuurlijk ook dat ik al een dagje ouder wordt, sneller moe ben en een zeldzame keer eens een opkomende kleine aanval niet opmerk. Ik zie haar duidelijk wikken en wegen over wanneer het juiste moment aangekomen is voor mijn pensioen, maar voorlopig is dat nog niet van toepassing.
Op zondag 6 september waren we immers alweer paraat voor een demonstratie tijdens “Dag van de Hond” in Leopoldsburg en dat verliep prima.

Ons team
Yosca in L.A.
Onze bagage-bewaakster
IMG_0660
IMG_0686

Mijn speelkameraadje Tanay is ondertussen al een heuse peuter geworden, met de bijhorende streken: haren trekken, staart trappen… Gelukkig kan ik aardig wat verdragen. 😉
Mijn baasjes leren hem dat hij lief met mij moet omgaan en betrekken hem zoveel mogelijk in mijn verzorging: eten geven, borstelen, wandelen… Ach, het is soms een echte kwajongen, maar ik hou ontzettend veel van hem. ❤

IMG_20150906_133459
IMG_0797

Druk, druk, druk… Beter kan ik het leven van mij en mijn baasjes niet omschrijven.
Al is dat natuurlijk geen excuus om af en toe eens een kort berichtje of enkele foto’s op onze blog te plaatsen. Hopelijk kunnen we het met dit blogberichtje weer helemaal goed maken. 😉

Mijn speelkameraadje Tanay is ondertussen bijna tien maanden in ons leven. Ik ben al helemaal gehecht aan dat kleine hummeltje, net als iedereen die hem kent trouwens. Hij is dan ook een echt hartendiefje, maar soms ook een grote deugniet. De jongste tijd hebben mijn baasjes ogen op hun rug nodig om hem goed in de gaten te kunnen houden. En dan komen mijn extra paar ogen goed van pas. Als hun bengel weer eens het tafellaken wil wegtrekken of het tv-kastje in zijn pollekes heeft weten te bemachtigen, dan kijk ik baasje eens indringend aan en dan weet zij dat er iets aan de hand is. Ook dat behoort nu tot mijn takenpakket van assistentiehond. Tja, je moet tegenwoordig flexibel zijn, hè. 🙂

Ik heb trouwens nog groot nieuws te vertellen: van 24 juli tot 2 augustus 2015 mogen allebei mijn baasjes ons kleine Belgenlandje vertegenwoordigen op de Special Olympics World Summer Games in Los Angeles. Yes yes, we’re going tot the United States of America. Er mogen vier Belgische ruiters meedoen aan deze Wereldspelen… en twee daarvan zijn Ramona & Anand. Ik ben zo trots op hen en voel me vereerd dat ik heel de tijd aan hun zijde mag gaan staan.
Tanay gaat natuurlijk ook mee, samen met Marijke (mama van Ramona), Kanta (zus van Anand), Wim & Carine (ouders van Anand). Zij verblijven echter in een ander hotel/appartement, terwijl ik mee mag naar het atletendorp. 😉
Ja ja, zelfs op mijn beginnende oude dag mag ik nog spannende en toffe avonturen beleven, samen met mijn baasjes.
18-03-2015 (genieten van het zonnetje)     DIGITAL CAMERA

Yosca & Tanay

O jeetje, wat is het weer lang geleden sinds ik hier voor het laatst een blogbericht gepost heb.
Foei foei, Ramona!

Maar jullie vergeven het me wel, hè. Als kersverse mama moest ik immers nog helemaal wennen aan het nieuwe levensritme binnen ons gezin.
Voor de volgers die nog niet op de hoogte zijn: op 19 juni 2014 om 21u30 mochten Anand & ik ons zoontje Tanay in ons gezin verwelkomen. Hij was 52 cm lang op het meetlatje en woog 3.290 kg in zijn bloot gatje. 🙂

Ook Yosca is blij met haar speelkameraadje. Ze is absoluut niet jaloers op hem, eerder beschermend (zonder hierin te overdrijven).
En hoewel Tanay’s behoeften steeds voorrang krijgen, proberen we Yosca toch ook iedere dag eens te verwennen met aandacht voor haar alleen: zotte spelletjes spelen, knuffelsessies, wandelingetjes…

Van Pol      Van Pol

Op logement…

De afgelopen week hing er een vreemd sfeertje bij ons thuis: een mengeling van blijdschap, spanning en ongeduld.
En dat heeft allemaal te maken met het feit dat mijn baasjes morgenvroeg met z’n tweetjes naar het ziekenhuis vertrekken, maar met z’n drietjes zullen terugkeren. Ja ja, het is eindelijk zover: nog eventjes en dan kan ik kennismaken met mijn nieuwste speelkameraadje. 😉

Van die vriendelijke dokter in het ziekenhuis mocht ik ook bij de bevalling aanwezig zijn, maar baasje vond dat niet zo’n goed idee. Ze is immers bang dat ze die dag niet de nodige aandacht aan mij kan schenken (wat ze niet eerlijk vind) of dat ik haar pijn zal associëren met de baby.
Daarom ben ik sinds vanmorgen op logement bij Marijke, de mama van baasje. Zij zal mij de komende dagen verzorgen, vertroetelen en meenemen op bezoek bij mijn baasjes.
Ik zag aan baasjes gezicht dat ze het erg moeilijk had om me achter te laten, al weet ze dat ik niets te kort zal komen. We zijn ook zo onafscheidelijk, hè. Gelukkig zullen we donderdag al met elkaar herenigd worden.

Ondertussen zal ik volop genieten van de hereniging met mijn oude vriendjes en de vele verwennerijen, zodat ik volledig opgeladen naar mijn gezin kan terugkeren begin volgende week. 😉

Het laatste trimester van mijn zwangerschap is enkele weken geleden ingegaan. Langzaamaan laten we Yosca wennen aan al de babyspullen in ons duplex-appartement. Ze lijkt het allemaal prima te vinden. Iedere ochtend mag ze tussen Anand en mij op bed liggen en dan duwt ze zachtjes met haar pootjes of kopje tegen mijn bolle buik. Zou ze beseffen dat daar een kindje groeit? Ik kijk er al naar uit om samen met ons Yosca en ons Kruimeltje te gaan wandelen en om ze ooit samen te zien spelen. Super! Ik kan me geen mooiere, lievere, slimmere hond voorstellen om ons kindje mee te laten opgroeien. 😉
DIGITAL CAMERA

Gisteren heeft mijn liefste Golden Girl me echter ferm doen verschieten. We waren net terug thuis na onze ochtendwandeling, toen ze plots hevig op haar poten begon te trillen, in elkaar zakte en een heel afwezige blik in haar ogen kreeg. Doodongerust riep ik Femke (thuishulp) dat ze eens moest komen kijken. Het enige wat ik kon doen, was Yosca in mijn armen vasthouden en haar geruststellend toespreken tot het overging. Jeetje, wat voelde ik me machteloos op dat moment.
Na een telefoontje zijn we toen direct doorgereden naar de dierenkliniek in Ell (Nederland), waar ze Yosca meteen grondig onderzochten. Ze stond nog onvast op haar poten en leek helemaal de kluts kwijt te zijn. De dierenarts was ervan overtuigd dat ze een epilepsie-aanval gehad had. Ja, jullie lezen het goed: mijn epilepsiehond heeft nu zelf een epilepsie-aanval gehad. 😦
Er werd een bloedafname uitgevoerd om een eventuele oorzaak te achterhalen en ik kreeg noodmedicatie mee, die ik mocht toedienen indien ze een aanval krijgt die langer dan vijf minuten duurt en meerdere na elkaar. Over de prognose kon hij niets zeggen: het kon een eenmalige aanval geweest zijn, maar het kon evengoed dat ze over enkele maanden, weken of dagen nog aanvallen kreeg. Voorlopig werd er geen anti-epilepticum voorgeschreven.
Aan de ene kant was ik opgelucht dat het maar een epilepsie-aanval was geweest, en niet iets ergers zoals een beroerte of zo.
En voor diegenen die het zich afvragen: nee, ik heb niet zitten blaffen toen Yosca een aanval kreeg. 😉

Yosca & ik zijn erg nauw met elkaar verbonden. Er zijn wel meerdere gekke trekjes die we van elkaar overgenomen hebben, maar dat ze mijn vervelende aandoening nu ook al overneemt, dat gaat toch wel echt te ver! Die maffe Hachiko-honden toch. 😉
Vandaag is mijn Golden Girl gelukkig weer helemaal zichzelf. Straks krijg ik de resultaten van haar bloedonderzoek. Duimen maar dat alles in orde is.